เมื่อไหร่กันนะ ถึงจะไม่ต้องใช้ชีวิตแบบครึ่งๆกลางๆเพื่อเอาชีวิตรอด
เมื่อไหร่กันนะ ถึงจะทำสิ่งที่ตัวเองต้องการได้100%
เมื่อไหร่กันนะ ถึงจะเป็นตัวของตัวเองจริงๆ
เพราะเรื่องพวกนี้ยังไงมันก็ไม่มีทางเป็นไปได้
ถึงได้เรียกหา ไฝ่ฝัน ชื่นชม กลุ่มคนและเรื่องราวที่มีอิสระ เต็มไปด้วยสิ่งที่เราอยากทำแต่ทำไม่ได้ ไม่ว่าเพราะความสามารถของตัวเองไม่พอ
หรือเพราะทั้งหมดนั่นมันเป็นจิตนาการก็ตาม...

มนุษย์เรียกหาสิ่งที่ตัวเองอยากได้ แต่มีแค่บางคนเท่านั้นที่จะได้รับสิ่งที่ตัวเองเรียกหา
ส่วนสิ่งที่ผมกำลังเรียกหาก็คือการอยู่ท่ามกลางเรื่องราวที่เต็มไปด้วย
พลัง ความตื่นเต้น การพจญภัย อิสระ ความเป็นตัวของตัวเอง
ไม่มีอะไรครึ่งๆกลางๆ ไม่ลืมเลือนสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจ
ไม่โดนชักไยจากสิ่งไดก็ตาม และไม่มีวันหายไป...
ทั้งหมดเป็นสาเหตุว่า ทำไมผมถึงอยู่กับเรื่องราวและบุคคลที่ไม่มีตัวตนในความจริง

แต่...ในที่สุดเวลานั้นมันก็ค่อยๆจางหายไป

ผมไม่สามารถอยู่กับมันตลอดเวลา ผมไม่สามารถทำตามสิ่งเหล่านั้นได้
ผมไม่สามารถเป็นเหมือนคนกลุ่มนั้นได้ เพียงเพราะสิ่งที่เรียกว่า"การมีชีวิตต่อไป"
ด้วยการตัดสินใจที่น่าโกรทแค้นตัวเองเป็นที่สุด ที่ว่า